Potrzebujesz pomocy specjalisty. Masz problem z prawem. Wyciągniemy pomocną dłoń. Napisz do nas
HUNGARY PROSTITUTION

Wczesne leczenie kiły zwalcza chorobę

7 stycznia 2015

Kiła, czyli zakażenie Krętkiem bladym (Treponema pallidum), to jedna z najlepiej opisanych chorób wenerycznych. Na przestrzeni dziejów cierpieli na nią królowie, damy dworu, dostojnicy państwowi i wojskowi, a także rozliczne kurtyzany i ubogie chłopstwo. Zwana syfilisem lub „chorobą miłosną” przez wiele lat zbierała śmiertelne żniwo, jednak w obecnych czasach przypadki zapadania na kiłę są niezwykle rzadkie.

Objawy kiły są bardzo różnorodne, często nietypowe i zależne od etapów postępującego zakażenia. W pierwszej fazie, po około 2-3 tygodniach, w miejscu wtargnięcia patogenu pojawiają się liczne, bolesne owrzodzenia wokół wyraźnie wyczuwalnej grudki oraz opuchlizna węzłów chłonnych. U kobiet zmiany zlokalizowane są na szyjce macicy i wargach sromowych, u mężczyzn heteroseksualnych na członku, natomiast wśród homoseksualistów obserwuje się je w jamie ustnej i odbycie. U pacjentek możliwe jest rozwinięcie się kiłowego zapalenia pochwy i sromu. Wszystkie te objawy wykazują tendencję do samoistnego zaniku. Druga faza (tzw. kiła wtórna) pojawia się średnio 10 tygodni po zakażeniu. Strefy intymne, okolice kończyn i tułowia pokrywają się plamkami, grudkami i krostkami, które w okolicach błon śluzowych zlewają się w płaskie kłykciny. Typowym zmianom dermatologicznym może towarzyszyć ból gardła, gorączka, utrata masy ciała, złe samopoczucie, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Gdy i ten okres w życiu chorego obejdzie się bez interwencji specjalisty, choroba przechodzi w fazę utajoną.     Ostatni etap nieleczonej infekcji daje objawy dopiero po upływie kilku lub kilkunastu lat od zakażenia. Najgroźniejszym i najbardziej charakterystycznym objawem jest tworzenie się na skórze, narządach wewnętrznych i kościach gumowatych guzów zwanych kilakami. Często pękają one, pozostawiając trwałe blizny lub naruszone struktury wewnętrzne. Na tym etapie dochodzi do trwałych uszkodzeń układu nerwowego i sercowo-naczyniowego, które mogą skutkować poważnym kalectwem, a nawet śmiercią. Do poważniejszych powikłań należą tutaj również zrostowe zapalenie tętnic mózgowych oraz kiła miąższu mózgowego. Obecne w obu przypadkach uszkodzenia objawiają się zmianami osobowości, ograniczeniem intelektu, zaburzeniami pamięci, mowy, orientacji, którym towarzyszą, omamy, urojenia i głęboka psychoza.

Zakażenie kiłą jest wynikiem odbytego stosunku seksualnego (waginalnego, analnego lub oralnego) z osobą posiadającą bakterię w swoim ustroju. Przeniesienie choroby może również nastąpić poprzez pocałunek z nosicielem, u którego zmiany kiłowe zlokalizowane są w gardle. Właściwie każde uszkodzenie skóry w kontakcie seksualnym z osobą zakażoną stanowi uzasadnione ryzyko zapadnięcia na kiłę. Nawet, gdy parter lub partnerka nie wykazują fizycznych objawów choroby, wciąż mogą ją przekazywać!

Leczenie wczesnych etapów kiły odbywa się przy użyciu penicylin z grupy G, podawanych drogą domięśniową lub dożylną w formie iniekcji. Pozwalają one na całkowite zwalczenie choroby, bez wystąpienia przykrych konsekwencji. Terapia w fazie trzeciej często, poza leczeniem farmakologicznym, wymaga konsultacji psychiatrycznej i zabiegów chirurgicznych. W działaniach skierowanych przeciwko szerzeniu się kiły, dużą wagę odgrywa profilaktyka, która polega na każdorazowym używaniu prezerwatywy, utrzymywaniu wysokiej higieny osobistej oraz regularnym badaniom przesiewowym VDRL i USR, pozwalającym stwierdzić obecność oraz ewentualną aktywność tej bakterii u osób prowadzących bogate życie seksualne.

Tagi: